آنچه در جریان است! شانزدهمین روز اعتصاب رانندگان کامیون در ایران

کامیونتاریخ کشور ما تاریخ ندانم کاری و بی‌تفاوتی به سندیکاهای کارگری و «ان جی او» هاست. در دهه‌های گذشته هر چقدر در کشورهای اروپایی و دموکرات مردم در پشت این سازمان ها سنگر گرفتند و آنها را مستحکم تر ساختند، در کشورهای استبدادزده حکومت‌ها به تضعیف و نابودی آنها پرداختند. زیرا مردم در آن کشورها دموکراسی را نشناخته و نمی‌دانستند بدون سندیکاهای کارگری دموکراسی معنی ندارد، و جالب اینکه حکومت ها می دانستند سندیکا‌های کارگری قوی‌ترین ارگان‌های مردمی در برابر فساد اداری و استبداد هستند. در سال‌های پس از انقلاب، در بین اپوزیسیون خارج از کشور حمایت از نیروهای چپ و کمونیست ایرانی از سندیکا‌ها شروع گشت. این حرکت گسترده‌تر شد. اما با این همه، باز این جریان در درون خود دو نقیصه را آبستن بود و حمل می‌کرد. نخست اینکه بخش زیادی از این نیروهای چپ باوری عمیق به دموکراسی غربی نداشتند و این رویه‌ی حمایت‌شان رنگ و بوی ویژه خود را داشت. دیگر آنکه، قشر روشنفکر و مبارز تحصیلکرده ایرانی خود را نمی خواست دنباله روی «مردم» ببیند بلکه باور داشت مردم باید دنبال او باشد.

مطلب زیر از سوی نویسنده برای سایت نقطه ارسال شده است. امید است که در آینده نزدیک همه ی رسانه‌ها صدای اعتراضات صنف‌ها و تشکلات مردمی و بویژه کارگری شوند.

بهروز سورن: آنچه در جریان است! – نیمه شب نوشته ها – 84

امروز شانزدهمین  روز اعتصاب سراسری رانندگان کامیون ها و ترانزیت است. این اعتصابات و اعتراضات در اکثر شهرها و بنادر ایران در جریان است و میرود تا ارتباطات و مکانیسم ارتباطی رژیم حاکم را فلج کند. سران جمهوری اسلامی همانند گذشته با شیوه تهدید و ارعاب و نشان دادن سرنیزه و چوبه دار با خواست ها و مطالبات این طیف گسترده زحمتکش روبرو میشوند. بسیاری بازداشت و به کنج سیاهچالهای مخوف رژیم گسیل شدند و انواع مجازات از جمله تعلیق موقت پروانه و مجوز فعالیت و حتی  مجازات اعدام نیز بعنوان راه مقابله با نیازهای کامیونداران در نظر گرفته شده است.
در همین زمینه و بموازات این اقدامات سرکوبگرانه مسئولان رژیم تلاش کردند که با فرستادن کامیون های سپاه و ارتش به عرصه حمل و نقل, بخشا اعتصاب شکنی کنند

حال آنکه بخش های وسیعی از مردم کشورمان همراه با تشکل های مستقل خود با این اعتراضات سراسری همدردی نموده و پشتیبانی خود را از کامیونداران زحمتکش کشورمان ابراز داشته اند.
با این وجود از امواج این اعتصاب پایدار سراسری نه تنها کاسته نشد که بر دامنه آن افزوده شد. بر طبق گزارشات این اعتصابات در سیصد شهر کشورمان هم اکنون در جریان است و تا کنون نزدیک به سیصد نفر بازداشت شده اند. اما پیگیری وتداوم این اعتراضات موج حمایت های بین المللی را نیز برانگیخت و اخبار آن در رسانه های بین المللی بشکل گسترده ای انعکاس یافت.
در داخل کشور نیز بسیاری از تشکل ها و نهادهای کارگری در پشتیبانی از این اعتصابات اطلاعیه هایی صادر کرده اند و روش های سرکوبگرانه با مطالبات بر حق رانندگان و کامیونداران را محکوم دانسته اند. رانندگان کامیون و ترانزیت که از فساد گسترده در حوزه کاری شان به ستوه آمده اند خواسته های خود را برخا در این زمینه ها مطرح کرده اند:
افزایش هفتاد درصدی نرخ کرایه
افزایش حقوق بازنشستگی و سختی کار
کاهش قیمت لاستیک و لوازم یدکی
حق پرداختی بیمه رانندگان
حذف دلالان و واسطه ها از پایانه ها و باربری ها
نظارت بر برخوردهای غلط و سلیقه ای ماموران راهنمای و رانندگی و مجازات ماموران و افسران رشوه گیر
و…
بعبارت دیگر رانندگان و کامیونداران با طرح این مطالبات, خواستار برخورداری از حداقل امکانات زندگی انسانی و مقابله با فساد حکومتی هستند. فسادی که در تار و پود این نظام ریشه دوانده و مبارزه با آن تنها میتواند با حذف نهایی این دمل چرکین از آسمان سیاست کشورمان باشد. ناگفته پیداست که با تورم و گرانی جهشی اخیر سردمداران حکومت اسلامی عاجز از پاسخگویی به این خواستهای برحق در اندیشه سرکوبی وسیع و ایجاد فضایی پلیسی اطلاعاتی خواهند بود و هم از اینرو میبایستی با تمامی امکانات ضمن رسانه ای کردن اخبار و گزارشات این اعتصابات و جذب حمایت تشکل های مستقل کارگری, معلمان و دانشجویان, بازنشستگان و پرستاران و پشتیبانی های بین المللی, به حمایت از آن پرداخت.
امروزه مبارزه با فساد گسترده و گرانی بعنوان مطالبه ای عمومی مطرح و همبستگی سراسری با مبارزات رانندگان کامیون ها میتواند برای جنبش عمومی جاری در کشورمان گامی به پیش در بر داشته باشد.
بهروز سورن
08. 10. 2018

gozareshgar.com