تصور کنید فتوشاپی پخش شود و در جمعی که دور زنده‌یاد استاد محمد‌رضا شجریان را گرفته‌اند این حاج‌محمود هم دیده شود! چه انگاره و بازتابی در ذهن من و تو شکل می‌گیرد! آیا افسوسی خواهیم گفت یا نه؟ چرا افسوس خواهیم خورد؟ چه چیزی رفت که باید می‌ماند؟ این بزرگوار، چرا آنگونه زیست و آنگونه مرد و چه چیزی را به ما آموزاند؟

بیش از چهل سال از آن اشتباه سال ۵۷ گذشته است. دو نسل، بار سنگین اشتباه نسل انقلاب را بدوش می‌کشند. این ملت، دیگر آن ملت خمود و متحیر دهه‌های ۶۰ و ۷۰ نیست. در دو رویارویی بزرگ و همه‌گیر و ده‌ها شورش پراکنده، نهاد خونخوار و بیرحم حکومت را آزموده است. از همین روست که در مدت زمان کوتاهی از درون ایران، کارزار «نه به جمهوری اسلامی» و «رای بی رای» نطفه یافت

خامنه‌ای دقیقا برای دوران پس از مرگش، آرامشی را به اهل بیت ولایت، ملایان و حکومت‌اش بدهکار است. سقوط مفهوم جمهوری از ترکیب ناقص‌ الخلقه‌ی «جمهوری اسلامی ایران»، در حال حاضر بزرگ‌ترین ضربه‌ای است که مردم می‌توانند به رژیم بزنند. مردم هیچ توانی در چینش سیاست‌های میدانی سپاه و توافق‌های پنهان روسیه و ایران نداشته‌اند. اما هرچه هراس سپاه و رژیم از مردم بیشتر شود، در تبانی‌ها دست‌ تنگ‌تر خواهند شد

سایت کوچه کلیپی دیدنی از دو هموطن «آگاه» و «با غیرت» را جمع آوری کرده و به نمایش گذارده است. کلیپی که همزمان چند احساس متقارن و نامتقارن، همسو و ناهمسو، را در بیننده بر‌می‌انگیزد. یقین داشته باشیم، حتی اگر فرخ نگهدار هم این کلیپ را ببیند، دست کم با چند تا ناسزای زیر لب آنرا می‌بندد. برخورد با ویژگی نادری در انسان، شجاعت و شاید از دید فرخ نگهدار، (عصیان کور و نادیالکتیک)، اولین چیزی‌ست که این کلیپ به سوی ما پرت می‌کند. سپس صدای درد درون و فریاد‌هایی از جنس سروده‌‌ی زنده‌یاد مهدی اخوان ثالث، چپی که همیشه در یادها و دل‌ها است، در ذهن می‌نشیند: «بگذارید فریادی بزنم»!

این‌ها را می نویسم، تا تو جوان ایرانی بدانی، من نیز در سالهای قبل و بعد از انقلاب ۵۷، با چه طیف افکار و جهان‌بینی روبرو و شاهد کوبیدن چکش‌های «نفرت» بر در و دیوار مملکت‌ام بودم. تا بدانی، آن آدم‌ها که دور و بر سرکرده‌های انقلاب می‌لولیدند، امروز، اگر چه لب به زبان تلطیف بر‌چیده‌اند و ابراز پشیمانی می‌کنند، اما هنوز جان و پوست‌شان با همان «دلداده‌»هاست. هنوز دردی جز آمریکاستیزی ( و از میانبری بنام اسراییل هم) ندارند. هنوز امید دارند یک دولت اسلامی- و یا چپ «خوب» در ایران، تمامی آبروی به یغما رفته‌شان را بازسازی کند.

آنچه که در درگیریهای اسراییل و فلسطینیان دیده می‌شود و آنچه که در پیرامون آن، نشان از برداشت و درک ایرانیان از این درگیریها دارد، جای یک آرزو را، نیاز می‌بخشد. بسیار بارها از برداشت و دریافت هموطنان از وقایع جهان در شگفت نشسته‌ایم. حرفی هم نیست، انسان است و آزادی در اندیشه و داوری برازنده‌ی اوست. اما خماریِ پس از رو در رو شدن با رخداد‌های بزرگ، در بین ایرانیان بسیار مشاهده می‌گردد. گویی سالها برای ما دقایقی بیش نیستند و آموختن در پیش پای خماری زانو زده است.