بر صخره های ستُرگ خراسان

روحِ بلند وُ خستۀ «عطار» را می بینم

که هراسان

در ردائی از عرفان

          و با حنجره ای از خون وُ خنجر

         می خوانَد:

ـ « نه !

مرگ است این

که به هیأت قِدّیسان

برشطِّ شادِ باورِ مردم

               پارو کشیده است. »

ایرانِ بعد از کشتار – مجید محمدی

پس از سرکوب‌های شدید سیاسی (به‌ویژه وقتی با کشتار و جراحات گسترده، شکنجه، تجاوز، ناپدیدسازی و قطع طولانی‌مدت ارتباطات همراه باشد) معمولاً الگوهای رفتاری و روانی مشخصی نشان می‌دهند. جامعه یک ارگان یا اندام زنده است و برای بقای صورت بندی ها و واکنشهایی از خود نشان می دهد. البته همه جوامع واکنشهای یکسانی در این شرایط ندارند. این الگوها بر اساس مطالعات تاریخی، روان‌شناختی و جامعه‌شناختی

گذار از یک حکومت دیکتاتوری، و بدست مردم هرگز آسان نیست. تاریخ گواه است که جز این نمی‌تواند باشد. این نوشتار می‌خواهد به این نگاه بپردازد که آنچه که در روزهای گذشته در ایران گذشت چه دستاوردی داشت و نقش شاهزاده رضا پهلوی در این اعتراضات چگونه بوده است. فراخوانی که از سوی شاهزاده اعلام شد و بازتاب این فراخوان در اعتراضات مردم ایران رخداد تازه‌ای بود که در ایران سابقه نداشت.

مجید محمدی

دستگیری مادورو برای ایرانیانی که در خیابان مشغول جان فشانی هستند یک نوشیدنی خنک است. این تحول شش معنای روشن دارد:

۱. ترامپ با حمله ای که به کاراکاس انجام شد و ربودن یک متهم بین المللی نشان داد که حقیقتا دستش روی ماشه است و فقط حرف نمی زند و دیکتاتورها باید حرفهای وی را جدی بگیرند.

مراسمی که در بزرگداشت خسرو علیکردی در ایران برگزار شد و به «ماجرای خسرو علیکردی» نام گرفته و خواهد ماند، باز هم یکی دیگر از اعتراضات «مردمی» در ایران بود که حاشیه‌های بسیاری آفرید و برای طیف‌های براق، خاکستری و نامشهود، مستتر در گروه‌های اعتراضات خیابانی ایران، و مفسران، موضوع روز شد. عده‌ای را نقل شیرین دهان شد تا باز گفته‌ها را باز گویند، عده‌ای را نقطه‌ی عطفی در مبارزات گشت و عده‌ای را همچنان مردد نگاه داشت.

با راه‌اندازی سایت «ایران را پس می‌گیریم»، چه دستاورد این سایت را حداقلی و چه حداکثری بسنجیم، اما این نکته قطعی است که چنین سایتی با این ویژه‌گی‌ها و ساز و کار قبلا در اپوزیسیون برای براندازان سکولار دموکرات وجود نداشت و اکنون بخش بزرگی از این گروه، در راه مبارزه با جمهوری اسلامی ایران، از رهبریت و سازمان مرکزی-استراتژی برخوردار هستند. دیگر سازمان‌های دارای این دو مزیت؛ رهبر و استراتژی مبارزه، منوط به سازمانهایی بودند که

روزنه‌های امید برای رهایی از رژیم خونخوار ملایان، دیگر با عینک‌های فلسفی و سیاسی و جامعه‌شناسی قابل مشاهده نیستند؛ مردم امروز ایران درون یک طوفان روانشناختی و روحی خشمگین به پیش میروند. رفتار مردم از پارادایم‌های دسترسی به توسعه‌ی مدرن و کشوری دموکراتیک، خارج رفته است؛ مردم در یک گردباد تند برای دستاویزی به اتکای روانی و اعتماد و امید یکدیگر را می‌پویند و می‌سایند. این ناقدان سخت‌مدار هرگز شاید نفهمند که در شرایط بسیار بحرانی و جانفرسا، انسان به تک‌ضربه‌های عاطفی و باور به وجود انسانیت پایبند و معتاد می‌شود.

چندی پیش، شاهزاده رضا پهلوی در یک پیام کوتاه و بدون حاشیه، بطور علنی به این نکته اشاره نمود که برای قبول رهبریت دوران گذار از جمهوری اسلامی ایران و بنا به درخواست هموطنان، آماده است تا قبول وظیفه نماید. بدیهی بود که این قدم از سوی وی، با استقبال، نقد و مخالفت بخش‌هایی و افرادی از سوی اپوزیسیون جمهوری اسلامی روبرو شد و خواهد شد. اما گذشته از همه‌ی این «دعوا»های چند سال اخیر، در رابطه با نقش و رفتار سیاسی او، آیا شاهزاده هیچگونه «مشروعیت» برای این وظیفه دارد؟ آیا می‌توان اقبال مردمی را که او داراست به گونه‌ای از مشروعیت  تعمیم داد؟ این مقاله قصد دارد این پرسش را پاسخ دهد. 

اخیرا، هنرمندی که برای بسیاری از ایرانیان نسل قدیم و حتی نسل جدید، جایگاه بزرگی در دنیای هنر ایرانی و موسیقی فارس‌زبانان دارد، با بیان مطالبی، که از میان آنها دو گزاره، در سطح وسیعی از شبکه های اجتماعی بازتاب و انعکاس داشته است، شاید برای اولین بار در درازای زندگی هنری خود، بر سر زبان‌ها افتاده است و حتی کار به دشنام و خشم و کنایه‌ی کاربران علیه این هنرمند کشیده است.

جمهوری اسلامی، در بن‌بست‌های فراوانی گرفتار است و همچنان در فکر هر حیله‌ای هست و همواره هیچ نشانی را از تدبیرهای لازم برای برونرفت از مشکلات و تامین رفاه و ارزش انسان ایرانی » نشان نمی‌دهد . یکی از این حیل، دعوت از خواننده‌ی محبوب، معین، به ایران است. در طول این مدت در اینباره زیاد نوشته‌اند، نمی‌دانیم معین چه در دل و فکر دارد و شاید این نوشتار اضافه باشد و او تصمیم مثبت یا منفی خود را گرفته است، ولی نوشتن این یادداشت هم برای اوست و هم سخنی با دیگر هنرمندان که همیشه در وسوسه‌ی مشابه قرار می‌گیرند.