مجید محمدی

مجموعه افراد و گروههای ووک، مارکسیستهای سابق و لاحق، اسلامگراها، اسلامگراهای مهندسی شده، قبیله گراها و دیگر نیروهای رفوزه ی سیاسی در ۵ دهه اخیر که سیاستهای آنان یکی پس از دیگری بر فلاکت ملی در ایران افزوده اند این روزها بعد از اوج گیری حس و روحیه میهن دوستی، ایرانگرایی و ملیگرایی اذعان می کنند که صدای پای انحصار و تمامیت خواهی و فاشیسم می آید. اینها تصور می کنند علی اصغر حاج سید جوادی مدل ۲۵۸۴ هستند ایرانگرایان نیز از جنس تروریستهای هوادار خمینی یا مارکسیستهای لنینیست دهه ۵۰ هستند. 

عنوان این نوشتار را از دوست دیرینه‌ام وام می‌گیرم. بامدادی را داشتم که با من و از من دور بود. از هم جدا بودیم اما در هم می‌غنودیم. می‌دانم بسیاری از ایرانیان دور از میهن چنین چگونگی آشنا را چشم براه بوده‌اند. بیش از چند دهه، دور از جای خود در برونمرز زیستن و چشمداشتن به آرزویی دور، این درک مشترک را شدنی می‌سازد. امروز بیست و ششم بهمن ماه ۴۰۴ است. دیروز، آزمایشی تازه جوانه زد. راهپیمایی‌های میلیونی ایرانیان در برون از ایران چهره یافت و به بزرگترین خود در سرتاسر ۴۷ سال گذشته تبدیل شد و بر زمین رویید.

در برنامه‌ی چشم‌انداز تلویزیون ایران‌اینترنشنال مورخ ۱۸ بهمن ۴۰۴، پرسش‌ها و پاسخ‌های دقیق و به‌روز پوشش داده می‌شوند. در این برنامه مهمان جدید، میعاد ملکی، با سابقه‌ای سیاسی متفاوت با مهمانان تکراری رسانه‌های فارسی زبان، پاسخ‌های متفاوتی را به چالش‌های پیش‌رو برای ایرانیان ارائه می‌نماید. مهدی مهدوی‌آزاد بخوبی فضای آلوده سیاسی متوجه‌ی تحولات ایران را بازمی‌گوید فضایی که در آن به معنای واقعی، خواست‌ها به تحلیل‌ها جامه می‌پوشانند. این چنین فضایی بیش از همه ناشی از روش برخورد دونالد ترامپ، رییس‌جمهورآمریکا، با

بر صخره های ستُرگ خراسان

روحِ بلند وُ خستۀ «عطار» را می بینم

که هراسان

در ردائی از عرفان

          و با حنجره ای از خون وُ خنجر

         می خوانَد:

ـ « نه !

مرگ است این

که به هیأت قِدّیسان

برشطِّ شادِ باورِ مردم

               پارو کشیده است. »

ایرانِ بعد از کشتار – مجید محمدی

پس از سرکوب‌های شدید سیاسی (به‌ویژه وقتی با کشتار و جراحات گسترده، شکنجه، تجاوز، ناپدیدسازی و قطع طولانی‌مدت ارتباطات همراه باشد) معمولاً الگوهای رفتاری و روانی مشخصی نشان می‌دهند. جامعه یک ارگان یا اندام زنده است و برای بقای صورت بندی ها و واکنشهایی از خود نشان می دهد. البته همه جوامع واکنشهای یکسانی در این شرایط ندارند. این الگوها بر اساس مطالعات تاریخی، روان‌شناختی و جامعه‌شناختی

گذار از یک حکومت دیکتاتوری، و بدست مردم هرگز آسان نیست. تاریخ گواه است که جز این نمی‌تواند باشد. این نوشتار می‌خواهد به این نگاه بپردازد که آنچه که در روزهای گذشته در ایران گذشت چه دستاوردی داشت و نقش شاهزاده رضا پهلوی در این اعتراضات چگونه بوده است. فراخوانی که از سوی شاهزاده اعلام شد و بازتاب این فراخوان در اعتراضات مردم ایران رخداد تازه‌ای بود که در ایران سابقه نداشت.

مجید محمدی

دستگیری مادورو برای ایرانیانی که در خیابان مشغول جان فشانی هستند یک نوشیدنی خنک است. این تحول شش معنای روشن دارد:

۱. ترامپ با حمله ای که به کاراکاس انجام شد و ربودن یک متهم بین المللی نشان داد که حقیقتا دستش روی ماشه است و فقط حرف نمی زند و دیکتاتورها باید حرفهای وی را جدی بگیرند.

مراسمی که در بزرگداشت خسرو علیکردی در ایران برگزار شد و به «ماجرای خسرو علیکردی» نام گرفته و خواهد ماند، باز هم یکی دیگر از اعتراضات «مردمی» در ایران بود که حاشیه‌های بسیاری آفرید و برای طیف‌های براق، خاکستری و نامشهود، مستتر در گروه‌های اعتراضات خیابانی ایران، و مفسران، موضوع روز شد. عده‌ای را نقل شیرین دهان شد تا باز گفته‌ها را باز گویند، عده‌ای را نقطه‌ی عطفی در مبارزات گشت و عده‌ای را همچنان مردد نگاه داشت.

با راه‌اندازی سایت «ایران را پس می‌گیریم»، چه دستاورد این سایت را حداقلی و چه حداکثری بسنجیم، اما این نکته قطعی است که چنین سایتی با این ویژه‌گی‌ها و ساز و کار قبلا در اپوزیسیون برای براندازان سکولار دموکرات وجود نداشت و اکنون بخش بزرگی از این گروه، در راه مبارزه با جمهوری اسلامی ایران، از رهبریت و سازمان مرکزی-استراتژی برخوردار هستند. دیگر سازمان‌های دارای این دو مزیت؛ رهبر و استراتژی مبارزه، منوط به سازمانهایی بودند که

روزنه‌های امید برای رهایی از رژیم خونخوار ملایان، دیگر با عینک‌های فلسفی و سیاسی و جامعه‌شناسی قابل مشاهده نیستند؛ مردم امروز ایران درون یک طوفان روانشناختی و روحی خشمگین به پیش میروند. رفتار مردم از پارادایم‌های دسترسی به توسعه‌ی مدرن و کشوری دموکراتیک، خارج رفته است؛ مردم در یک گردباد تند برای دستاویزی به اتکای روانی و اعتماد و امید یکدیگر را می‌پویند و می‌سایند. این ناقدان سخت‌مدار هرگز شاید نفهمند که در شرایط بسیار بحرانی و جانفرسا، انسان به تک‌ضربه‌های عاطفی و باور به وجود انسانیت پایبند و معتاد می‌شود.