با راه‌اندازی سایت «ایران را پس می‌گیریم»، چه دستاورد این سایت را حداقلی و چه حداکثری بسنجیم، اما این نکته قطعی است که چنین سایتی با این ویژه‌گی‌ها و ساز و کار قبلا در اپوزیسیون برای براندازان سکولار دموکرات وجود نداشت و اکنون بخش بزرگی از این گروه، در راه مبارزه با جمهوری اسلامی ایران، از رهبریت و سازمان مرکزی-استراتژی برخوردار هستند. دیگر سازمان‌های دارای این دو مزیت؛ رهبر و استراتژی مبارزه، منوط به سازمانهایی بودند که

روزنه‌های امید برای رهایی از رژیم خونخوار ملایان، دیگر با عینک‌های فلسفی و سیاسی و جامعه‌شناسی قابل مشاهده نیستند؛ مردم امروز ایران درون یک طوفان روانشناختی و روحی خشمگین به پیش میروند. رفتار مردم از پارادایم‌های دسترسی به توسعه‌ی مدرن و کشوری دموکراتیک، خارج رفته است؛ مردم در یک گردباد تند برای دستاویزی به اتکای روانی و اعتماد و امید یکدیگر را می‌پویند و می‌سایند. این ناقدان سخت‌مدار هرگز شاید نفهمند که در شرایط بسیار بحرانی و جانفرسا، انسان به تک‌ضربه‌های عاطفی و باور به وجود انسانیت پایبند و معتاد می‌شود.

چندی پیش، شاهزاده رضا پهلوی در یک پیام کوتاه و بدون حاشیه، بطور علنی به این نکته اشاره نمود که برای قبول رهبریت دوران گذار از جمهوری اسلامی ایران و بنا به درخواست هموطنان، آماده است تا قبول وظیفه نماید. بدیهی بود که این قدم از سوی وی، با استقبال، نقد و مخالفت بخش‌هایی و افرادی از سوی اپوزیسیون جمهوری اسلامی روبرو شد و خواهد شد. اما گذشته از همه‌ی این «دعوا»های چند سال اخیر، در رابطه با نقش و رفتار سیاسی او، آیا شاهزاده هیچگونه «مشروعیت» برای این وظیفه دارد؟ آیا می‌توان اقبال مردمی را که او داراست به گونه‌ای از مشروعیت  تعمیم داد؟ این مقاله قصد دارد این پرسش را پاسخ دهد. 

اخیرا، هنرمندی که برای بسیاری از ایرانیان نسل قدیم و حتی نسل جدید، جایگاه بزرگی در دنیای هنر ایرانی و موسیقی فارس‌زبانان دارد، با بیان مطالبی، که از میان آنها دو گزاره، در سطح وسیعی از شبکه های اجتماعی بازتاب و انعکاس داشته است، شاید برای اولین بار در درازای زندگی هنری خود، بر سر زبان‌ها افتاده است و حتی کار به دشنام و خشم و کنایه‌ی کاربران علیه این هنرمند کشیده است.

جمهوری اسلامی، در بن‌بست‌های فراوانی گرفتار است و همچنان در فکر هر حیله‌ای هست و همواره هیچ نشانی را از تدبیرهای لازم برای برونرفت از مشکلات و تامین رفاه و ارزش انسان ایرانی » نشان نمی‌دهد . یکی از این حیل، دعوت از خواننده‌ی محبوب، معین، به ایران است. در طول این مدت در اینباره زیاد نوشته‌اند، نمی‌دانیم معین چه در دل و فکر دارد و شاید این نوشتار اضافه باشد و او تصمیم مثبت یا منفی خود را گرفته است، ولی نوشتن این یادداشت هم برای اوست و هم سخنی با دیگر هنرمندان که همیشه در وسوسه‌ی مشابه قرار می‌گیرند.

۱۲ قسمت کتاب «آسیب شناسی یک شکست» به قلم علی میرفطروس، با فرمت کلیپ یوتیوب در اختیار همگان است. در پاسخ به این کتاب کسی به اندازه‌ی محمد امینی بر نیاشفته است. او در کتاب خود با نام «سوداگری با تاریخ» به نقد کتاب میرفطروس پرداخته است. امیدوارم هموطنان در خواندن و شنیدن این آثار شکیبا و دلسوز باشند. نقطه بزودی تحلیلی بر روش بازشکافی تاریخ در هر دو کتاب و انگیزه‌های نویسندگان خواهد نگاشت. شاید تحلیل نقطه، نوری برای جوانان امروز ایران در نگاه به شخصیت‌های سیاسی ایران باشد. در ادامه

منشور همبستگی جدا از نام بردن مستقیم از «اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد»، از ۹ کنوانسیون جهانی نام می‌برد و آنها را شرط ساخت قدرت در ایران آینده می‌داند. نام بردن از این کنوانسیون‌های، فراروی مردمان ایران است تا با یک دیسکورس جدید روبرو شوند. این ویژگی منشور را در هیچ‌کدام از پیمان‌‌نامه‌های قبل از آن نمی‌توان دید.

اگر، باور به این داریم، که جمهوری اسلامی باید برود، و ماندن جمهوری اسلامی را برای ایران و ایرانی، سهمناک و مرگبار و نابودکننده می‌بینیم، از زمان تشکیل جمهوری اسلامی تا به امروز، امسال، سال ۲۰۲۳ میلادی، بهترین زمان برای جمع‌کردن نیروها در پشت اردوی براندازی جمهوری اسلامی می‌باشد. هرگز تمام و کمال امکانات و قرینه‌های فروپاشی این رژیم اینگونه جمع و مهیا نبوده‌اند. 

انقلاب ۱۴۰۱ در حال زندگی است. برخی کارشناسان داخلی پیش بینی می‌کند که دو سال زمان برای رژیم باقی است و فروپاشی حتمی است. برونمرزیان از سه ماه تا چند سال را برای فروپاشی رژیم تخمین می‌زنند. عده‌ای نیز بسیار متفاوت به سناریوی فروپاشی رژیم جمهوری اسلامی می‌نگرند و آنرا در زمانی نزدیک، هنوز مقدور نمی‌دانند. مقالات بسیار و کتب، در طول این سه ماه منتشر شدند تا نگاه آسیب شناسانه و تاکتیک‌گزین به این جنبش داشته باشند، که استراتژی مردم ایران به براندازی کشیده شده است و جدیست.