22 تیر ماه سالگرد خاموشیِ خلیل ملکی است.او یکی ازپیشگامان جنبش ملّی شدنِ صنعت نفت بود و مانند برخی دیگر ،فرزند نفرین شدۀ این جنبش به شمار می رود.استقلال رأی، میهن دوستی و خصوصاً مبارزۀ آشتی ناپذیرِ ملکی با حزب توده باعث شد تا او نیز در «حمّام فینِ حزب توده» رگ زده شود آنچنان که عقایدش حدود 70 سال برای جامعۀ سیاسی ایران ناشناخته ماند. تحقیقات اخیر بدون «تفکیکِ تقویمیِ» مقالات ملکی و جدا کردن آنها از مواضع «هیأت اجرائی حزب نیروی سوم»(که مخالفِ ملکی بود)،از مواضع او در روزهای منجر به 28 مرداد غافل اند.

برای گشایش این نوشتار و این پیام، نام سینا را، سینا ولی‌الله را برگزیدیم، زیرا او را از بهترین‌ها در خط تولید برنامه‌های سرگرم کننده به زبان فارسی باید دید. جان مطلب که در این نوشتار بیان می‌شود، یک سیاست و گزینش اشتباه است که در کشور ما زمینه‌ی تاریخی هم دارد. از سویی، برنامه‌های سرگرم‌کننده و تفریحی، به راحتی می‌توانند از زیر نگاه دقیق و موشکافانه‌ جا خالی دهند و بدون چالش کار خود را ادامه دهند. بد نیست، سخن را با سینا ولی الله وابخشیم.

مقاله‌ی زیر ، به قلم رضا پرچی‌زاده، نگاهی چند جانبه به سیاست‌های پانزده ساله‌ی بنیامین نتانیاهو دارد. این مقاله با تایید و انکار‌های فراوانی روبرو است، زیرا درباره‌ی شخصیتی می‌گوید که در چشم و داوری طرفداران جمهوری اسلامی ایران، جایگاه ویژه‌ای دارد. نتانیاهو، مردی که بسیاری او را مهره‌ی تندرو برای اهداف لابی‌های یهودی در آمریکا می‌دانند. اما او، همانطور که در مقاله مشهود است، از صراحت و خط‌مشی سیاسی رادیکالی پیروی می‌کرد. زمانی‌که با شرایط و فراز و نشیب‌های ملت فلسطین روبرو هستیم نیز، داوری‌های بسیار آكنده از احساسات و رنگین، با حافظه‌ی تاریخی نزدیک ما در تماس هستند و بهره بردن از یک سنجش استوار، کار آسانی نیست.

ساعاتی قبل از اینکه خبر اعتراض شرافتمندانه‌ی نماینده‌ی سوئد در پارلمان اروپا به حضور تریتا پارسی در پارلمان را ،روی سایت گویا ببینیم، در توئیتر از آن خبردار شدیم. چه اتفاق میمنی و چه حرکت امید‌بخشی از سوی چارلی وایمرز رخداده است. از این بهتر نمی‌شد حق این مامور رژیم را کف دستش کذاشت. رهبرش در ایران انتخابات را «حماسه» می‌خواند و او هم در پارلمان اروپا، کناسه بدست، بدنبال پاکسازی رژیم است.

شرایط کارگران، ساعات کار، دستمزد، بیمه‌های کاری، مرخصی‌های استعلاجی و سالانه و امکان برخورداری از سندیکاها در چین از جهان زیرزمینی و تاریک و ترسناک می‌گوید. بیهوده نیست که همین اروپاییان و آمریکاییان عاشق گلوبالیسم، حامیان حقوق بشر، تریلیون‌ها دلار ، سرمایه‌های خود را در چین متمرکز کرده‌اند تا از «کار ارزان» بهره ببرند. آنها که لاف و لاس می‌زنند، ولی نمی‌دانم چرا دوستان و رفقای چپ ما

رضا پهلوی همین اواخر در کلاب هاوس نیز در جمعی شرکت جست. در آن جمع، از قدیمی‌ها و سرشناس‌ها تا چهره‌های ناشناس و کم‌توشه شرکت داشتند. او آنها را شنید و برای بار دیگر اثبات کرد که از نزدیکی به جمع‌ها و افراد ابایی ندارد. این، بار اول نیست که او به اینگونه جمع‌ها علاقه و تمایل برای همکاری را نشان می‌دهد. فکر کنم تا رضا پهلوی عکسی با بهرام مشیری و دست روی دوش نیاندازد این انتظارها از او پایان نیابند. اینجاست، که از پاراگراف آخر مقاله‌ی علی میرفطروس خردمند، به تامل باید نشست،

مطلب زیر برگرفته از سایت «نقد اقتصاد سیاسی» می‌باشد. نویسنده‌ی مقاله، همانطور که می‌بینیم، تمرکز اصلی را بر راهکار‌ها و راهبرد‌های آمریکا و نئولیبرالیست‌های آمریکا قرار داده است. مقاله‌ی هادسون (و زحمت ترجمه‌ی آن)، تلاشی در روشن‌سازی سیاست‌های الیگارشی و یکسویه دیدن جهان از دید آمریکایی‌ها است. دو نکته‌ی پنهان در پس این مقاله، بازشکافته نشده‌اند.